Kennemer Jeugdorkest: Gloednieuwe geestdrift

@Roosstrating

Slechts twee weken na het Nieuwjaarsconcert in de St. Agathakerk, stond het volgende Kerkpleinconcert alweer gepland. Dit keer was het de beurt aan het Kennemer Jeugdorkest onder leiding van Christiaan Kuyvenhoven. Het orkest werd bijgestaan door solisten Odilie Celano en Pau Hernández. Een uitvoering vol elan waarbij jong talent de boventoon voerde, inclusief de dirigent!

Het was een stralend mooie winterdag, maar toch was de Protestantse kerk tot aan de nok toe gevuld met toehoorders. Er moesten op het laatste moment zelfs nog extra stoelen worden bijgezet om het publiek een plekje te kunnen geven. Veel trouwe fans van Classic Concerts waren aanwezig, maar daarnaast ook trotse ouders, grootouders en andere familieleden, die allemaal kwamen luisteren naar de muzikale prestaties van hun jonge verwanten. En terecht trots, want het was een geweldig concert, waarbij zowel het aanstekelijke enthousiasme van dirigent Kuyvenhoven, als het jeugdig elan van de orkestleden voor een fantastische sfeer zorgden.

Het KJO is een symfonieorkest voor jongeren tussen ca. 12 en 19 jaar. Zoals Kuyvenhoven in zijn inleiding aangaf, oefenen zij iedere vrijdagavond in de Remonstrantse kerk te Haarlem. Het orkest bestaat uit leerlingen van de middelbare school, die allemaal een passie hebben voor een instrument. Zoals hij zelf ook vertelde, ziet Christiaan het als zijn doel om deze passie nog te vergroten en aan te vullen met een liefde voor het samenspel. Aangezien het een jeugdorkest betreft en het verloop redelijk groot is, zal dat af en toe best een aardige uitdaging zijn. Toch weet Kuyvenhoven de muzikale eenheid in de groep te bewaren en het beste uit zijn ‘kroost’ te halen. Christiaan Kuyvenhoven is dan ook niet zomaar een dirigent, hij is een van de meest veelzijdige musici van zijn (jonge) generatie. Als dirigent, pianist en presentator ziet hij het als zijn doel om de wereld van de klassieke muziek voor een groot publiek toegankelijk te maken. Kuyvenhoven won prijzen op het Prinses Christina Concours, het Internationaal Frans Liszt Piano Concours en heeft daarna vele internationale optredens gedaan en met diverse bekende dirigenten gewerkt. In 2020 nam hij de baton ter hand en is hij met zijn veelbelovende carrière als dirigent begonnen. Als presentator is Kuyvenhoven betrokken bij verscheidene internationale muziekconcoursen, verzorgt hij de voorprogramma’s voor het Nederlands Phiharmonisch Orkest en doet hij interviews met klassieke sterren. Een waar multitalent dus eigenlijk!

Het door Kuyvenhoven zorgvuldig samengestelde programma, begon met het ‘Andante Festivo’ van Jean Sibelius. Het was een fantastische aftrap van een beloftevolle middag. Zoals het een echte presentator betaamt, gaf Christiaan bij ieder onderdeel even een leuke korte toelichting. Zo wist hij te vertellen dat het tweede onderdeel, ‘Oud Nederlandse Dansen’ van Julius Röntgen, bewust gekozen was als werk van een Nederlandse componist. Op 22 april aanstaande geeft het orkest namelijk een ‘Koningsconcert’ in Haarlem in samenwerking met een studentenorkest uit Denemarken en wel ter ere van de verjaardag van onze eigen Koning. Wat past dan beter dan muzikale werken van eigen bodem.
Dat ook de orkestleden veelzijdig zijn, bleek uit de twee volgende stukken, namelijk een Romantisch Intermezzo van Johan Wagenaar en het o zo mooie ‘Hymn to the Fallen’ van John Williams. De orkestleden houden namelijk erg van filmmuziek, zo verduidelijkte Kuyvenhoven. Het ietwat sombere stuk uit de film ‘Saving Private Ryan’ werd met uiterste concentratie ten gehore gebracht, mede dankzij de solo van de jonge paukenist Take. Het was een zeer waardige afsluiting van het eerste deel van het programma.

Na een welkome kop koffie of thee en (hoog)nodig toiletbezoek, werd het programma vervolgd met een tweetal stukken uitgevoerd door solisten Odilie Celano op de cello en Pau Hernández op piano. Beiden eveneens jong, maar zeker niet minder getalenteerd. Odilie won vorig jaar de derde prijs bij het Prinses Christina Concours en speelt vaak samen met Hernández. Hij is afgestudeerd aan het Conservatorium in Amsterdam en is net zo’n begaafd solist als zijn muzikale partner. Ze speelden een stuk van Rachmaninov en de ‘Hongaarse Rhapsodie’ van David Popper. Beide composities werden met authentieke Slavische mystiek en melancholie gespeeld, een waar genot voor oog en oor. Waarschijnlijk ging de celliste zo op in haar spel, dat haar cellostandaard plots van zijn plek schoot. Ze wist dit echter snel en vakkundig ‘recht’ te zetten en zichzelf uiterst professioneel te herpakken.

Na dit optreden, werd de bok in ere hersteld en wederom plaats gemaakt voor het laatste stuk door het orkest, de ‘Petite Suite’ van Claude Debussy. Christiaan legde vooraf nog even uit dat dit op en top romantische stuk mede gekozen en door hem gearrangeerd was op basis van de bijzonder samengestelde orkestcrew. Er is namelijk geen volledige bezetting want een paar instrumenten missen, en het orkest telt twéé harpistes. Volledig of niet, ook voor dit muziekstuk werd weer alles uit de klankkast gehaald en een welverdiende staande ovatie was het langverwachte gevolg. Toch was het concert nog niet ten einde, want als toegift mocht het publiek nog een herhaling kiezen van een van de programmaonderdelen. Dat werd, zeer toepasselijk, een van de Nederlandse Dansen, waardoor men zo ongeveer zwierend de kerk uit ging!

De woordelijke toegift:

“Muzikale herinneringen zijn de bron van eeuwige jeugd” en “De jeugd heeft de toekomst”.

Dan zitten we met z’n allen gebakken.