Concert Duo Vertigo: Duizelingwekkend duet

Het maandelijkse Kerkpleinconcert had op 15 februari iets bijzonders in petto: Een concert van ‘Duo Vertigo’, een uniek samenspel van Maurice van Schoonhoven (piano) en Théotime Voisin (contrabas). Een helaas zeldzaam voorkomende combinatie, want het was een uitvoering met een (wit)gouden randje!

Het was een, op z’n zachtst gezegd, gure middag, met een steenkoude wind die om de kerk floot. Toch mocht dat de Kerkplein pret zeker niet drukken: ‘Duo Vertigo’ wás en brácht letterlijk en figuurlijk het zonnetje in huis.
Toen Théotime en Maurice elkaar in 2019 leerden kennen tijdens het Leidse Hofjes Festival, wisten ze eigenlijk al gelijk dat ze een opmerkelijk en ook zeker, ongebruikelijk, duo vormden. Een virtuoze contrabassist en een al evenzo getalenteerde pianist die samen de sterren van de hemel konden spelen, het bleek een ongekend succes.
Ook de naam is ongewoon: ‘Vertigo’ betekent eigenlijk zoveel als (draai)duizeligheid door een stoornis in het evenwichtsorgaan. Het duo heeft zichzelf wellicht deze benaming gegeven omdat het spelen op een dergelijk hoog niveau je duizelig maakt. Echter, met het evenwicht en de balans tussen de twee musici is totaal niets mis!

Théotime Voisin (1992), de jongste van het stel, werd geboren in het Zuid-Franse Montpellier. Al van kinds af aan had hij een passie voor de contrabas en op zijn vijfde jaar begon hij te spelen op een zestiende (6/10) bas. Sindsdien is de bas, in alle opzichten, met hem meegegroeid. Hij studeerde contrabas in Lyon en heeft daarna in diverse vooraanstaande orkesten gespeeld. Sinds 2016 is hij bassist bij het Koninklijk Concertgebouw Orkest waar hij nu fungeert als de eerste plaatsvervangend aanvoerder van de contrabassen.
Hoewel Voisin graag in orkestverband speelt, heeft hij met net zoveel liefde aan een solorepertoire voor contrabas gewerkt. Door zijn enorme kundigheid, zijn precisie, stijl en brede interesse in muziek, heeft hij een groot deel van de klassieke literatuur voor de contrabas kunnen verkennen.

Maurice van Schoonhoven (1984), geboren in Amsterdam, studeerde piano, o.a. bij Bernd Brackman, maar heeft daarnaast ook met grote namen gewerkt als Jan Wijn, Mikhail Voskresensky, Emanuel Ax en Wibi Soerjadi. Met zijn verbluffende techniek en rijk gekleurde toonpalet, weet hij iedere toehoorder in het hart te raken. Dit heeft er ook voor gezorgd dat Van Schoonhoven meerdere prestigieuze prijzen in de wacht heeft weten te slepen. Daarnaast geeft hij zowel nationaal als internationaal concerten, in samenwerking met orkesten, maar ook als solist. Hij heeft een heel breed repertoire opgebouwd, met misschien een lichte voorkeur voor muziek uit de romantische periode. Samen met Théotime vormt hij nu een vast duo en in 2021 hebben ze het complete werk opgenomen van Giovanni Bottesini, een van de meest vooraanstaande componisten die werken voor contrabas heeft geschreven.

Het programma van de middag was, net als het duo, buitengewoon en divers te noemen. Als eerste kwam het elegante ‘Elegia nr. 1 in D’ aan bod van hun geliefde componist Giovanni Bottesini. Een zacht vloeiende melodie waarbij Voisin op de bas schijnbaar moeiteloos van de lage regionen naar de hogere gleed, met hier en daar een fantastisch fragiele flageolet. Van Schoonhoven wist hem hierbij op subtiele, maar sublieme wijze te begeleiden.
Het tweede deel was een werk van Reinhold Glière. Hoewel deze schrijver van Russische afkomst is, was in zijn compositie toch ook iets van Duitse componeerstijl te herkennen. Een erg mooie ‘Prélude en Scherzo’ waren het gevolg.
Het laatste deel voor de pauze was een arrangement op een werk van Franz Schubert, de ‘Sonate voor Arpeggione en piano in a klein’. Dit stuk is oorspronkelijk bedoeld voor gitaar maar wordt ook vaak opgevoerd door een cello, in dit geval meesterlijk vertolkt door contrabas en piano. Beide solisten voelden en vulden elkaar perfect aan en lieten de prachtige melodielijnen in de diverse delen op magnifieke wijze naar voren komen. Bovendien was duidelijk van de gezichten af te lezen dat ze ontzettend veel plezier hebben in hun samenspel. Regelmatig werd op beider gezichten een glimlach getoverd bij alweer een loepzuiver geraakte gevoelige snaar.

Na de pauze kreeg het publiek een pracht van een solo van Maurice, met een uitvoering van een van de meest bekende en populaire werken van Frédéric Chopin, de ‘Ballade nr. 1 in g klein’. Deze ballade speelt ook een belangrijke rol in de film ‘The Pianist’ van Roman Polański. Dat je geen filmcarrière hoeft te hebben om ster allure te verwerven, blijkt wel uit het optreden van Maurice: In één woord sensationeel.
Als afsluitend programmaonderdeel bracht Vertigo het door Frank Proto gearrangeerde ‘Carmen Fantasy’, een bewerking van de alom bekende muziek van Georges Bizet. Als we deze middag nog niet genoeg getrakteerd waren, was dit toch wel de spreekwoordelijke kers op de muzikale taart.

Eén middag met twee maestro’s, elk met een grote liefde voor hun instrument en ieder met een enorme bevlogenheid op hun eigen terrein. Een gevoelig, passioneel, temperamentvol en expressief concert in álle goede opzichten. Het was een waar genot, voor oog én oor.

Jimi Hendrix zei ooit: “Muziek is een veilige vorm van high worden”.
Met Vertigo alleen een lichte duizeling als neveneffect!